Μια καθολική αναβίωση της πυρηνικής ενέργειας σε παγκόσμια κλίμακα πυροδοτούν οι γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή και η αυξανόμενη ζήτηση για σταθερή ηλεκτροδότηση από τη βιομηχανία. Η καθολική αναβίωση της πυρηνικής τεχνολογίας αποτελεί πλέον κεντρικό πυλώνα της ενεργειακής στρατηγικής των ανεπτυγμένων κρατών, καθώς οι ανανεώσιμες πηγές αδυνατούν να καλύψουν το φορτίο βάσης που απαιτείται για τις σύγχρονες υποδομές. Σαράντα χρόνια μετά το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ, ο φόβος δίνει τη θέση του στην ανάγκη για ασφαλή και χαμηλού άνθρακα παραγωγή ρεύματος, με τις κυβερνήσεις να επισπεύδουν τις επενδύσεις τους σε νέας γενιάς αντιδραστήρες.
Σαράντα χρόνια μετά, η διεθνής κοινότητα επαναξιολογεί τη θέση της απέναντι στους αντιδραστήρες. Σήμερα, περισσότερες από 30 χώρες λειτουργούν πάνω από 400 μονάδες, ενώ άλλες 70 βρίσκονται υπό κατασκευή για να καλύψουν το 10% των παγκόσμιων αναγκών. Η πυρηνική ισχύς αντιπροσωπεύει πλέον το ένα τέταρτο των πηγών χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Σύμφωνα με τον Fatih Birol, εκτελεστικό διευθυντή του International Energy Agency, η επιστροφή της τεχνολογίας αυτής είναι βέβαιη, καθώς θεωρείται ένα ασφαλές και αξιόπιστο σύστημα παραγωγής ηλεκτρισμού που μπορεί να αντέξει σε παρατεταμένες γεωπολιτικές κρίσεις.
